Według zasady jednego ustawodawstwa pracownicy podlegają ubezpieczeniu w tym kraju, w którym pracują. Ta zasada obowiązuje również wtedy, gdy siedziba pracodawcy i jego miejsce zamieszkania znajdują się w innym kraju.

Pracy dla opiekunek w Niemczech jest dużo. Już od paru lat można było pracować w Niemczech jako niania legalnie. Od 1 maja 2011 rynek pracy w Niemczech dla Polaków będzie stał otworem. Najważniejszym ułatwieniem w związku ze znalezieniem pracy w Niemczech jest zniesienie konieczności posiadania pozwolenia o prace. Co prawda, jak na przykład w przypadku opiekunek, zdobycie takiego pozwolenia stało się czystą formalnością, którą pracodawca lub pośrednik mógł załatwić bez problemów, po otwarciu niemieckiego rynku pracy i toutrudnienie zniknie.

I w tym momencie wzrasta popularność zawodu „opiekunka osób starszych” jak i gotowość dania pracy opiekunce osób starszych przez osoby prywatnie w domu pacjenta.
Zatrudniana opiekunka oczywiście powinna mieć odpowiednie do tego typu pracy przygotowanie (kwalifikacje, ukończony kurs opieki nad starszymi osobami lub doświadczenie w opiece nad starszymi osobami). Wielu Niemców korzysta z pośrednictwa agencji pracy zatrudniających opiekunki. Najmilej widziane są właśnie Polki jako opiekunki osób starszych.

Większość Polek zatrudnionych w Niemczech pracuje jako opiekunka dzięki pośrednictwu polskich agencji pracy tymczasowej. Z formalnego punktu widzenia Polki świadczą usługi na terenie Niemiec. A wygląda to tak, że rejestrują działalność w Polsce i tam też odprowadzają składki na ZUS. W Niemczech natomiast wykonują pracę w ramach umowy o dzieło.

Po otwarciu rynku niemieckiego 1 maja 2011 status polskich opiekunek w Niemczech nadal pozostanie niejasny. Zalegalizowanie zatrudnienia nie jest równoznaczne z prawem do wykonywania tego zawodu. Chcąc pracować w Niemcyech jako opiekunka osób starszych (Pflegepersonal) trzeba posiadać odpowiednie kwalifikacje, a to oznacza ukończenie kierunkowego kursu zawodowego. Nie chodzi tu o personel pielęgnacyjny (Altenpflege) zajmujący się m.in. podawaniem zastrzyków, tylko o zwykłe opiekunki (Pflegepersonal).

Dzięki cichemu przyzwoleniu niemieckich władz, Polki opiekują się niemieckimi staruszkami, mimo zastrzeżeń co do legalności zatrudnienia i bez formalnych kwalifikacji. Ten stan rzeczy może się utrzymać po otwarciu rynku pracy. Nie pozostanie to jednak bez wpływu na wysokość zarobków.

Pod względem rynku pracy Niemcy nie różnią się znacząco od pozostałych krajów Unii. Oferty pracy znajdziemy przede wszystkim w urzędach pracy, lokalnych gazetach oraz w internecie. Należy jednak rozejrzeć się za pracą wcześniej, będąc jeszcze w Polsce. Szukanie pracy na miejscu może zająć dużo czasu.

Jak już wyżej wspomniano, wynagrodzenie jest czynnikiem, który najbardziej zachęca do podjęcia pracy w Niemczech. Zarobki w tym kraju należą do jednych z wyższych w Unii Europejskiej. Osoba z kwalifikacjami, wykształceniem oraz znajomością języków może zarobić nawet do 35 tyś euro rocznie (ok 140 tyś zł). Osoby bez większych kwalifikacji mogą liczyć na minimum 10 euro za godzinę, (po potrąceniu podatków i składek wychodzi ok 6,5 euro).

Od momentu rozszerzenia Unii Europejskiej o nowe państwa członkowskie w maju 2004 Niemcy blokowały dostęp do swojego rynku pracy ze strachu przed jego zalaniem tanią siłą roboczą z Europy Wschodniej, w tym i z Polski. Po siedmiu latach blokady, zgodnie z zapisami traktatu aneksyjnego, Niemcy otwierają swój rynek pracy.

Kto ma największe szanse na znalezienie pracy w Niemczech? Okazuje się, że Niemcy przede wszystkim poszukują specjalistów z wykształceniem technicznym (np.: inżynier budowlany, elektronik, elektryk, mechanik precyzyjny, mechatronik) i informatycznym. Nie mniej chętnie witani będą lekarze i personel medyczny, przedstawiciele handlowi oraz wykwalifikowani sprzedawcy. Popularne do tej pory opiekunki do dzieci i osób starszych nadal są poszukiwane.

Szacuje się, że do pracy w Niemczech wyemigruje około 400 tysięcy Polaków.

Jego zdaniem, kryzys gospodarczy nie zmienił niczego w zasadach jednolitego rynku, którego logiką jest wolny przepływ towarów i siły roboczej. – Zakładamy, że Niemcy dotrzymają zobowiązań – powiedział.

Zniesienie ograniczeń na niemieckim rynku pracy dla obywateli państw wschodniej Europy, które przystąpiły do UE w 2004 r., powinno nastąpić 1 maja 2011 r., czyli po upływie maksymalnego siedmioletniego okresu przejściowego, dotyczącego wolnego przepływu pracowników po rozszerzeniu Unii.

W 2009 r. PKB Irlandii spadło o 7,5 %. Według przewidywań irlandzkiej Agencji Inwestycji i Rozwoju, w tym roku ma się on zmniejszyć się o kolejny 1 procent. Gospodarka kraju zależy w znacznej mierze od handlu – eksport stanowi 90 %. PKB. Przyczyną problemów Irlandii jest więc zbyt powolne ożywienie handlu na świecie.

Natomiast Niemcom udało się zatrzymać bezrobocie na niskim poziomie, ponieważ firmy, z których wiele jest opartych na inżynierii i zaawansowanych technologiach, zatrudniają wysoko wykwalifikowanych pracowników, których trudno zastąpić. Zamiast więc zwalniać pracowników, niemieckie firmy skracały czas pracy, ponieważ rząd ma krótkookresowy program dofinansowania wynagrodzeń dla osób, którym skrócono czas pracy. Dzięki wydatkom rządowym Niemcy miały w zeszłym roku najniższy wzrost bezrobocia – o 0,3 punktu. Taki sam był w Norwegii oraz Australii.

Ich zdaniem, obecny stopień bezrobocia 12,9 % do końca roku będzie malał m.in. dlatego, że wiosną i latem ruszają prace sezonowe w budownictwie oray rolnictwie. Spodziewają się, że na koniec tego roku bezrobocie w urzędach pracy może zmaleć o 100 tys.

Przyszły rok ma być jeszcze lepszy w tym względzie. Duże firmy realizujące kontrakty na Euro 2012 będą potrzebowały pracowników. Niemcy i Austriacy od maja 2011 r. otworzą swoje rynki dla Polaków.

Wszystko to ma spowodować spadek stopy bezrobocia do 11,7 %.

Nie we wszystkich branżach będzie jednakowo.

Kolejny podatek, który obciąża wszystkich niemieckich przedsiębiorców to Gewerbesteuer. Podatek ten płaci każda firma, której obroty przekroczą poziom 24500 euro. Skala jest tu zróżnicowana, ustalana lokalnie, ale zwykle wynosi kilkanaście procent.

Do niedawna w Niemczech osoby działające na własny rachunek mogły w ogóle nie płacić składek ubezpieczeniowych, więc taka działalność wypadała taniej niż w Polsce, gdzie każdy „prywaciarz” musi odprowadzić do kasy ZUS-u około 800 zł miesięcznie. Jednak od 2009 roku niemieckie przepisy uległy zmianie i teraz ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkowe. Oblicza się je według 14-procentowej stawki. Dla osłody dodajmy, że pozostałe składniki pakietu ubezpieczeniowego (emerytalny – 19,9%, od utraty pracy – 2,8% oraz pielęgnacyjny – 1,95%) nadal nie są obligatoryjne w przypadku osób prowadzących działalność. W praktyce jednak mało kto, przynajmniej spośród Niemców, rezygnuje z pełnego ubezpieczenia, przede wszystkim ze strachu przed biedą na starość.

Jak ocenia Tomasz Salomon z Ambasady RP w Berlinie polskich firm w Niemczech faktycznie działa coraz więcej, nawet dwa razy więcej. W ten sposób omijany jest niemiecki zakaz podejmowania pracy.

Rozbieżności co do rzeczywistej liczby polskich firm zarejestrowanych w Niemczech wynikają z tego, że wielu naszych rodaków posiada dwa paszporty. Niemcy traktują ich jak swoich, a nasza ambasada jako Polaków.