Każdy zatrudniony w Hiszpanii opłaca tzw. ubezpieczenie społeczne, w związku z tym ma prawo do otrzymywania świadczeń z tytułu czasowej niezdolności do pracy w przypadku, gdy stwierdzone zostanie u niego zachorowanie na chorobę zawodową lub zwykłą, jeśli pracownik poddany jest opiece medycznej i jest niezdolny do pracy, lub podlega obserwacji w związku z chorobą zawodową.
Przyjmuje się, że czas otrzymywania przez pracownika świadczeń z tytułu czasowej niezdolności do pracy wynosi 12 miesięcy, jeśli prawdopodobieństwo zwolnienia pracownika jest wysokie, czas ten zostaje zwykle przedłużony o kolejne 6 miesięcy. Świadczenia z ubezpieczenia społecznego pokrywają 75 % wynagrodzenia, jednak umowy zbiorowe pomiędzy pracodawcami a pracownikami mogą nakładać na pracodawców uzupełnienie tej kwoty o brakujące 25 %.

Zasiłek opiekuńczy przysługuje na podstawie art. 32-35 ustawy chorobowej. Zasiłek przysługuje, gdy we wspólnym gospodarstwie domowym brak jest członka rodziny mogącego zapewnić opiekę nad:

zdrowym dzieckiem w wieku do lat 8 (w przypadku: nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko, porodu lub choroby małżonka stale opiekującego się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi sprawowanie opieki, pobytu małżonka stale opiekującego się dzieckiem w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej);
chorym dzieckiem w wieku do lat 14;
innym chorym członkiem rodziny (za innego członka rodziny uważa się pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym małżonka, rodziców, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku ponad 14 lat).
Zasiłek opiekuńczy nie przysługuje za okresy, w których ubezpieczony na podstawie odrębnych przepisów zachowuje prawo do wynagrodzenia. Ubezpieczony traci prawo do zasiłku opiekuńczego, gdy zostanie stwierdzone, że w czasie zwolnienia od pracy z powodu konieczności sprawowania opieki wykorzystuje to zwolnienie do celów innych niż sprawowanie opieki lub wykonuje pracę zarobkową.